باکمال – آب سرمایه ملی است و نسل آینده هم از آن سهم دارند که بایستی با مدیریت صحیح در مصرف آب از سهم آنان نیز حفاظت و حراست کنیم .
در گذشته اینگونه نبوده که آب به این آسانی در دسترس باشد و به محض اینکه شیر را باز کنی آب با فشار بیرون بیاید بلکه مردم با سختی آب مورد نیاز شرب و ریخت و پاش را تهیه می کردند . برای آب شرب در هر محله یک یا دو حوض انبار وجود داشت که از آب قنات بلده یا آب باران پر می شود و در طول سال مردم آب شرب مورد نیاز خود را از این حوض انبارها تأمین می کردند . بعضی از این حوض انبارها از ۳۰ تا پنجاه پله داشت که اغلب فرزندان و گاهی والدین با کوزه های در دست از این پله ها پایین می رفتند و کوزه ها را پر از آب می کردند و با سختی از آن پله ها بالا می آوردند و به منزل می رساندند که زیاد اتفاق می افتاد بر اثر خستگی گاهی ته کوزه به پله های آجری حوض انبار برخورد می کرد و کوزه می شکست و آب آن می ریخت . و بعد هم دعوای پدر و مادر که چرا کوزه را شکستی . قیمت هر کوزه در آن زمان ۲۰ تا ۳۰ ریال بود و برای بسیاری از خانوارها سخت بود که دوباره کوزه خریداری کنند . یا برای ریخت و پاش از پایوهایی که در مکان های مختلف شهر بر روی مسیر آب قنات ها تعبیه شده بود آب برای ریخت و پاش و شرب حیوانات خانگی بر می داشتند و استفاده می کردند . لذا تأمین و تهیه آب اعم از شرب و ریخت و پاش با سختی فراوان بود و مثل امروز نبود که در داخل آشپزخانه و سرویس های بهداشتی شیرهای آنچنانی باشد که به محض باز کردن آب با فشار بیرون بیاید .
آنچه امروز در خصوص مصرف آب می بایست لحاظ شود این است که متعاقب حفر تعداد زیادی چاه موتور و برداشت های بی رویه ، منابع و مخازن آب شیرین از دسترس خارج شده و با هجوم سفره های آب شور مواجه گردیده . لذا طی چند سال گذشته از کیفیت آب های زیر زمینی به شدت کاسته شده و با کسری مخزن و افت آب های زیر زمینی به میزان ۲۰ متر مواجه شده ایم و این یک هشدار و زنگ خطری است که اگر در مصرف آب اعم از کشاورزی و شرب ، صرفه جویی نکنیم و مدیریت صحیح مصرف را در دستور کار قرار ندهیم در آینده ای نه چندان دور بعید نباشد که شیرهای آب را باز کنیم و به جای آب هوا بیرون بیاید .
حال با توجه به این شرایط که با آن مواجه هستیم می بایست صرفه جویی در مصرف آب کشاورزی عموما و در مصرف آب شرب خصوصا به جد مد نظر عموم مردم قرار گیرد و در مصرف بهینه آب کشاورزی به گونه ای عمل کنیم که با کمترین آب بیشترین محصول را برداشت کنیم و با پرهیز از آبیاری به روش های سنتی و غرقابی به شیوه های نوین روی بیاوریم .
آنطور که کارشناسان می گویند جنگ آینده بر سرآب خواهد بود و از هم اکنون و قبل از آنکه با بحران آب مواجه شویم بایستی تدابیر لازم درخصوص مصرف آب شرب و کشاورزی اتخاذ گردد و الا بایستی دستمان را برای برآورده شدن نیازهای آبی پیش کشورهای دیگر دراز کنیم .
در شرایطی که هم اکنون در کشور باکمبود شدید آب مواجه هستیم اما بازهم گاهی شاهد صدور آب از طریق صادرات محصولات آب بر ، مثل هنداونه ، خیار و گوجه فرنگی هستیم که با صادرات این محصولات در واقع ما آب را صادر می کنیم و بسیاری از کشورها حاضرند هندوانه را به هر قیمتی وارد کنند اما از کاشت و صادرات چنین محصولاتی که نیاز آبی زیادی دارد خودداری می کنند .
کلام آخر اینکه حتی اگر آب فراوان هم داشته باشیم حق نداریم اسراف کنیم چرا که اسرافکاران و بریز به پاش ها در آموزه های دینی و در قرآن ، برادران شیطان نامیده شده اند و لذا بایستی با مدیریت مصرف و پرهیز از اسراف سهم نسل آینده را از آب حفظ کنیم . والسلام
