امیررضا اکبری_عدالت در توزیع امکانات، ارائه خدمات و توجه مسئولان یکی از حقوق اولیه مردم و اصول مدیریت صحیح توسط مسئولان در هر جامعه ای است.
زمانی که شهروندان احساس کنند برخی مناطق و یا شهر ها صرفا به دلیل موقعیت و یا برخی ملاحظات خاص از توجه ویژه ای برخوردارند و در مقابل، مناطق دیگر با وجود انبوهی از مطالبات و مشکلات، از حقوق اولیه خود که توجه عادلانه مسئولان است محروم اند، زمینه شکل گیری نارضایتی عمومی و کاهش اعتماد به مسئولان در جامعه شکل می گیرد.
_متاسفانه در سال های اخیر نشانه های غیر قابل انکاری از تبعیض و تفاوت در نحوه رسیدگی به امور و مطالبات مردم در شهرستان های اطراف مشاهده می شود؛ تفاوتی که در بسیاری از موارد فراتر از یک اولویت بندی منطقی بوده و تبعیض و نگاه ناعادلانه در عملکرد مسئول محسوب می شود.
-جذب اعتبار ویژه برای حل مشکلات مسکن ملی، تلاش برای توسعه زیرساخت ها، رسیدگی به جاده ها و تخصیص قیر مورد نیاز، جذب دانشجو در راستای توسعه آموزش عالی و جذب اعتبارات ویژه برای حل مشکلات بهداشتی و درمانی، از جمله مواردی است که مردم تفاوت و تبعیض در پیگیری را در آن ها به خوبی احساس می کنند.
_اما نکته تاسف برانگیز در این خصوص، پذیرش تبعیض و نگاه متفاوت مسئول از سوی مردم و قبول این ظلم آشکار به عنوان یک رویه در جامعه است.
جامعه ای که درگیر چالش های گوناگونی همچون فشار های اقتصادی، جنگ، بیکاری و تنش های سیاسی است، توان تحمل تبعیض و نگاه های ناعادلانه مسئولان را در طولانی مدت نخواهد داشت.
_با توجه به اینکه تاکنون چندین بار نسبت به تبعیض در عملکرد به مسئول مربوطه تذکرات لازم داده شده است؛ درصورت عدم اصلاح رفتار ناعادلانه و تبعیض آمیز شخص مسئول، ریز به ریز موارد صورت گرفته، برای ثبت در تاریخ و قضاوت آیندگان در اختیار عموم مردم قرار خواهد گرفت.
