باکمال-شب چله یکی از بهترین دور همی ها دربین اقوام ایرانی وبه خصوص دربین مردم فردوس است. بزرگداشت این شب به لحاظ ماندگاری وترویج فرهنگ ورسوم ایرانی که درآن دید وبازدیدها ،بجا آوردن صله رحم و احترام به بزرگترها موج می زند بسیار مناسب وپسندیده است .وچه خوبست که دانش آموزان ازدوران ابتدایی با رسم ورسوم قدیمی ها درشب چله آشنا شوندوبه صورت نمادین درهرمدرسه ای با کمک خانواده ها یک کرسی ولحاف با مقداری آجیل ومیوه گذاشته شود وآئین شب چله برای دانش آموزان بازگو شود تا با فرهنگ اصیل پیشینیان خود بیشتر آشنا شوند .
بزرگترین شب سال یا به عبارتی شب اول دی ماه هرسال، معروف به شب چله و به قول امروزی ها شب یلدا است . اگرچه درکل کشورعزیزمان این شب را جشن
می گیرند اما آیین شب چله درشهرهای مختلف متفاوت است . البته باید اذعان کرد که درحال حاضر بخشی از رسوم شب چله به انحراف کشیده شده وهزینه های بسیار زیادی را برای برخی ازمردم به خصوص خانواده هایی که فرزندان تازه ازدواج دارند تحمیل کرده است.
واما شب چله درفردوس : حضور درخانه بزرگترها باهدف صله رحم، کف زنی ، پروار کشی و قَوَرمه خوری و هدیه برای عروس خانم ها وآقا دامادها وآجیل خوری ازجمله آیین هایی است که ازگذشته های دور درفردوس مرسوم بوده است .
برخی ازتفاوت های رسوم گذشته با حال ناشی از تغییر سبک زندگی است چرا که حالا کمترخانواده ای قادراست درمنزل گوسفندی را پروار کند وخرید یک گوسفند درسته هم از قدرت وتوان بسیاری ازمردم خارج است .جشن پروار کشی و قورمه خوری به این است که حداقل نصف لاشه ی گوسفنددردیگ ریگی(چدنی) قرمه شود و نان های محلی به روغن های داغ آغشته و با قورمه ها ی سرخ شده میل شود .
مخاطبین عزیز وگرامی برنگارنده ایراد نگیرند که صحبت ازخرید لاشه ی گوسفند برای قرمه می کند چرا که خوب می دانم که این امکان برای بسیاری ازمردم فراهم نیست که بخواهند گوشت به این گرانی را بخرند وقرمه کنند تا اقوام وخویشان بخورند . اما ازآنجایی که گفته اند «وصف العیش نصف العیش » لذا همان تعریف کردن قرمه خوری هم آب به دهان می اندازد و یادش گرامی داشته می شود .امروزه فقط پول دارها وآقا زاده ها می توانند مراسم پروارکشی وقورمه خوری را به رسم قدیم برگزارکنند وخانواده های متوسط و طبقه ی پایین فقط باید یادش را گرامی بدارند .
کف زنی ازدیگر مراسمی است که درشب چله اجرا می شود .لازمه آن ،خرید چند تکه بیخ ( چوبک ) ویک تغار (ظرف سفالی بزرگ ) ومقداری شیره ی انگور است که بایک دسته گز ( چند شاخه نازک بوته گز) پس از چوشاندن بیخ ها و خنک شدن آن آنقدرزده می شود تا کف سفید رنگ آن سفت شود وبعد مقداری شیره انگوریا شکر به آن افزوده می شود و افراد خانواده و فامیل ووابستگان باهمدیگر میل می کنند .البته برای اینکه همراه با جشن باشد قبل از اینکه شیره به آن افزوده شود افراد شوخ طبع مقداری ازکف ها را برسرو صورت همدیگرمی مالند وبه خنده وشادی می پردازند.
مورد بعدی هدیه برای عروس خانم ها است که خانواده هایی که برای پسرشان نامزد انتخاب کرده اند ومراسم عقد هم برگزار شده می بایست سرکیسه را شل کنند وبسته به توان خود از طلا گرفته تا البسه وانواع آجیل وهندوانه ومهمترازهمه با بسته بندی های شکیل وتزیین میوه هاوآجیل هااین هدایا رادرخانواده عروسشان، تقدیم عروس خانم کنندکه خانواده ی عروس هم با اقدام متقابل هدایایی را به آقاداماد می دهند . البته این رسم هم مقداری به انحراف کشیده شده و سادگی وبی آلایشی خود را ازدست داده چرا که برخی ازخانواده های پول دارباخرید انواع آجیل های گران قیمت و میوه های آنچنانی وطلا جات و پوشاک گران قیمت، کار را برای خانواده های متوسط وکم درآمد سخت ودشوار کرده اند که بهتراست ازچشم وهمچشمی ها پرهیز شود و همان سنت حسنه ی قدیم ودرحد توان اجرا شود.بارک الله
