باکمال – در قدیم حجاجی که از سفر مکه باز می گشتند حداقل تا سه سال هر سال یک گوسفند فربه را قربانی می کردند و برای تیمن و تبرک بین همسایه ها و فامیل وابسته توزیع و تقسیم می کردند . در آن زمان اگر چه تکه های گوشت کوچک بود و در حد یکصدگرم (دو سیر فردوس ) بیشتر نبود اما ممکن بود از ۱۰ جا برای یک خانواده گوشت می آوردند که روی هم قابلی می کرد و میتوانستند دو یا سه بار برای آبگوشت از آن استفاده کنند . در قدیم گوشت قربانی را بیشتر برای تبرک توزیع می کردند و تکه های گوشت بسیار کوچک بود و هیچ کس هم گلایه نمی کرد چرا که می دانستند فامیل و همسایه ها زیاد هستند و هدف کسی که قربانی می کرد این بود که همه ی فامیل و همسایه ها را از گوشت قربانی بچشاند . اما امروزه این امکان برای همه فراهم نیست و نمی توان به لحاظ بهداشتی در منازل قربانی کرد . لذا مردم ترجیح می دهند گوسفند ی را که نذر قربانی کردند به موسسات خیریه به خصوص خیریه ی امام زمان (عج) تحویل دهند یا پولش را به حساب خیریه واریز کنند و پس از ثبت نام موسسه خیریه هم گوسفندان را بنام خیرین و با دعایی که خوانده می شود در کشتارگاه قربانی می کنند و در مجموع وقتی ۹۰ یا ۱۰۰ رأس گوسفند را به نام خیرین قربانی کردند افرادی به صورت داوطلب به کمک موسسه خیریه ی امام زمان (عج الله تعالی فرجه الشریف ) می آیند و گوشت ها را به صورت تکه های یک کیلویی یا نیم کیلویی تقسیم و بسته بندی می کنند و رابطین خیریه در شهر و روستا که حدود ۳۰ نفر هستند این گوشت ها را در همان روز عید قربان به دست نیازمندان واقعی می رسانند . البته این امکان هم برای خیرین فراهم است که از گوسفندی که در خیریه ی امام زمان (عج) قربانی کرده اند بخشی از گوشت آن را مثلا یک ران یا جگر گوسفند خودشان را بگیرند و بین فامیل و بستگان برای تبرک تقسیم کنند و یا جگر گوسفندی را که خودشان در خیریه قربانی کرده اند بگیرند و برای ظهر عید قربان طبخ کنند و در یک دورهمی فامیلی یا با فرزندان و نوه ها نوش جان کنند که این هم خیلی خوب است .
نقل می کنند در قدیم حدود ۵۰ سال قبل وقتی همسایه ای برای همسایه گوشت قربانی می آورد از بس که تکه کوچکی بوده همزمان که دست به دست می کردند همان لحظه خروس نوک می زند و گوشت را از بین دستان دو همسایه می رباید و فرار می کند که این کار خروس باعث تعجب هر دو خانم می شود اما از آنجایی که کاری از دستشان ساخته نبوده خانواده ای که قربانی کرده بودند ناچار یک تکه گوشت دیگر را می دهد . در آن زمان مثلا ۱۰ تکه ی گوشت را بر روی یک سینی چه قرار می دادند و یک بشقاب ملامین شیرینی خوری کوچک را روی سینی می گذاشتند تا گوشت های قربانی را که قرار بود به خانواده ها تحویل بدهند بر روی آن پیش دستی می گذاشتند و تحویل می دادند تا با احترام بیشتری باشد .
مخلص کلام اینکه قربانی نماد شکر گزاری و تمرین فداکاری و ایثار است که حجاج در دهم ذالحجه به پاس برخورداری از نعمت حج ، قربانی می کنند . تسلیم در برابر فرمان الهی ، ذبح هوای نفسانی ، بزرگداشت شعار الهی وجلب رحمت خداوندی از رمز و رازهای قربانی است که با قصد قربت و توجه به هم نوعان محقق می شود .
