باکمال – پَلِزی اصطلاحی قدیمی است و در زمین هایی که خربزه و هندوانه می کاشتند از آن زمین به عنوان پلزی یاد می کردند . امروزه به این طور زمین هایی که خربزه و هندوانه کاشت می شود جالیزار می گویند . در پلزی های قدیم به هیچ عنوان از هیچ نوع سَمّی برای سلامت ماندن خربزه ها و هندوانه ها استفاده نمی شد و سم پاشی در مزارع پالیز ، معنا و مفهومی نداشت چرا که براساس روال طبیعی حشرات مفید ، حشرات مضر را از بین می بردند و خیر و برکت هم فراوان بود به طوری که اغلب مزارع پالیز در بندسارهای اطراف شهر فردوس و به صورت دیم کاشته می شد و خربزه های دیم و هندوانه ها آنقدرشیرین بود که لب ها از شیرینی خربزه های بدون سم و کاملا ارگانیک به هم می چسبید . و پیراهن پالیزبانان بر اثر آب شیرین خربزه هایی که می خوردند و مقداری از آب خربزه ها روی پیراهنشان می ریخت آنقدر چسبناک می شد که پارچه ی پیراهن ، حالت شکنندگی پیدا می کرد و می گفتند « پَرهنش مثل دَیرَه زنگیه شوده ».در قدیم در هر یک مزارع پالیز ، فرزندان خانواده نگهبانی می دادند و با نصب مترسک هایی که اصطلاحا دَهُل می گفتند ؛ کلاغ ها و روباه ها را که به خربزه ها و هندوانه ها آسیب می رساندند فراری می دادند . صحبت از سرقت و دزدی نبود و اگر چوپانی یا رهگذری از مسیر بند سار عبور می کرد و تشنه بود به یک خربزه یا هندوانه بسنده می کرد و آن را از بوته جدا و نوش جان می کرد و دعا کنان می رفت و دیگر با خودش خربزه یا هندوانه ای را نمی برد و صاحب پالیزی هم راضی بود . اما برخی ها در زمان حال انصافشان بیشتر است ! و در سر مزرعه لب به خربزه و یا هندوانه ی مال مردم نمی زنند بلکه فقط یک وانت پُر می کنند و می برند و برای صاحب جالیزار که در تولید محصول ، زحمت بسیاری کشیده است هیچی باقی نمی گذارند. اینکه در قدیم میوه ها و به خصوص خربزه و هندوانه ها سالم بود و کرم خوردگی نداشت و نیاز به سم پاشی هم نبود دلایل مختلفی داشت که از جمله می توان به عواملی همچون خیر و برکت و خیرخواهی و نوع دوستی انسان ها اشاره کرد که بسیاری از کشاورزان به آیه ی شریفه «وآتوا حَقَّهُ یَومَ حَصادِه» عمل می کردند و در هنگام برداشت محصول حق فقرا را می پرداختند . مردم در آن زمان خربزه ها را با الاغ به مقصد می رساندند و در مسیر به بچه هایی که داخل کوچه بازی می کردند و همسایه هایی که محصولی نداشتند آنها رامی چشاندند و چند تا خربزه یا هندوانه به آنها می دادند ولی امروزه در صندوق عقب و عقب وانت بارها از راه مزرعه به میوه فروشی و میادین بار می برند و هیچکس خیر و بهره ای نمی برد . از دیگر عوامل کمبود آفات و سلامت میوه ها بر اساس گفته های کشاورزان با تجربه می توان به کاشت تریاک اشاره کرد . در قدیم مزارعی از فردوس و روستاهای اطراف را زیر نظر دولت به کاشت تریاک اختصاص می دادند که این اقدام علاوه بر حاصل خیزی اراضی و غنی سازی خاک ، در کاهش آفات نباتی نقش به سزایی داشت ضمن اینکه محصول تولیدی هم خالص بود و وقتی به کارخانه های دارو سازی تحویل می داند به عنوان ماده ی موثره دارو ، داروها در بهبود درد ها و کاهش بیماری ها تأثیر زیادی داشت . البته اگر برخی ها خوشحال شدند که ممکن است با طرح این موضوع دوباره کاشت تریاک در فردوس از سرگرفته شود خیال خام و باطلی است چرا که امروزه بر اساس نظر کارشناسان ، ضرر آن بیشتر از فایده ی آن است و لذا امکان کاشت تریاک وجود ندارد و اتخاذ چنین تصمیمی در شرایط فعلی محال است .
